Zero to One


Zero to One is a recollection of notes from Peter Thiel’s lectures on startups and entrepreneurship at Stanford University. Peter Thiel is on the board of directors of Facebook and his thoughts influence Facebook executives and the tech industry.

The book starts with Peter Thiel’s favorite interview question: “What important truth do very few people agree with you on?”. The business version of this question is: “What valuable company is nobody building?”

There are few unconventional ideas in the book that are worth mentioning:

Competition vs Monopolies:

  • Competition is for losers — under prefect competition, no company makes an economic profit in the long run. Whereas a competitive firm must sell at the market price, a monopoly owns its market, so it can set its own prices.
  • If you want to create and and capture lasting value, don’t build an undifferentiated commodity business.
  • Winning is better than losing, but everybody loses when the war isn’t one worth fighting for. Service businesses especially are difficult to make monopolies.
  • Proprietary technology must be at least 10 times better than its closest substitute in some important dimension to lead a real monopolistic advantage. The clearest way to make a 10x improvement is to invent something completely new. Or you can radically improve an existing solution.

Last Mover Advantage:

  • It’s much better to be the last mover – that is to make the last great development in a specific market and enjoy years or even decades of monopoly profits.
  • Business is like chess, you must study the endgame before everything else.

Venture Capital:

  • Venture returns don’t follow a normal distribution overall. Rather, they follow a power law: a small handful of companies radically outperform all others.
  • The biggest secret in venture capital is that the best investment in a successful fund equals or outperforms the entire rest of the fund combined.
  • Only invest in companies that have the potential to return the value of the entire fund. Every single company in a good venture portfolio must have the potential to succeed at vast scale.
  • Andreessen Horowitz has a $1.5 billion fund: if they only wrote $250,000 checks, they would need to find 19 Instagrams just to break even.


  • The value of a business today is the sum of all the money it will make in the future. Most of tech company’s value will come at least 10 to 15 years in the future. Rapid short-term growth at both Zynga and Groupon distracted investors from long-term challenges. But they ended up with the same problem every Hollywood studio faces: how can you reliably produce a constant stream of popular entertainment for a fickle audience?
  • Paradoxically, network effects businesses must start with especially small markets. Facebook started with just Harvard students. The perfect target market for a startup is a small group of particular people concentrated together and served by few or no competitors. A large market will either lack a good starting point or it will be open to competition. Once you create and dominate a niche market, then you should gradually expand into related and slightly broader markets.
  • The greatest thing Jobs designed was his business. Apple imagined and executed definite multi-year plans to create new products and distribute them effectively. Forget “minimum viable products” — ever since he started Apple in 1976, Jobs saw that you can change world through careful planning, not by listening to focus group feedback or copying others’ successes.
  • Recruiting is a core competency for any company. It should never be outsourced.
  • Like acting, sales works best when hidden. People who sell advertising are called “account executives”. People who sell customers work in “business development.” People who sell companies are “investment baners.” And people who sell themselves are called “politicians.” There’s a reason for these redescriptions: none of us wants to be reminded when we’re being sold.


  • Bright college graduates head to Wall Street precisely because they have no real plan for their careers. Once they arrive at Goldman, they find that even inside finance, everything is indefinite. The fundamental tenet is that the market is random; you can’t know anything specific or substantive; diversification becomes supremely important.
  • Since time is your most valuable asset, it’s odd to spend it working with people who don’t envision any long-term future together.

Overall, it’s a quick read with interesting ideas.  I enjoyed his analysis of clean technology market as a case study, and the seven questions that every business must answer:

  1. Engineering:  Can you create breakthrough technology instead of incremental improvements?
  2. Timing: Is now the right time to start your particular business?
  3. Monopoly: Are you starting with a big share of a small market?
  4. People: Do you have the right team?
  5. Distribution: Do you have a way to not just create but deliver your product?
  6. Durability: Will your market position be defensible 10 and 20 years into the future?
  7. Secret: Have you identified a unique opportunity that others don’t see?

His talk at Stanford also summarizes most of the ideas in this book. If you prefer videos over books, you can watch Peter Thiel’s 1 hour long lecture at Stanford’s “How to Start a Startup” course:

October 26, 2014

Things A Little Bird Told Me

Things A Little Bird Told Me” is Twitter co-founder Biz Stone’s autobiography. It focuses mostly on his career, starting from designing book jackets to working for Blogger with Evan Williams. It talks about his time at Odeo, why they failed, and how Twitter was born out of a hackathon at Odeo as the company was looking for a buyer. Most of the book is about early days of Twitter, from initial traction at SXSW to getting a $500 million acquisition offer from Facebook and power plays at Twitter’s board of directors about previous CEOs Jack Dorsey and Evan Williams.

Interesting stories:

  • “Steven Spielberg wanted to build a giant, realistic mechanical shark in order to shoot scenes of the scary beast attacking people. But making that full-size shark became a budgeting nightmare, so Spielberg came up with a low-budget solution. He decided to shoot from the shark’s point of view.”
  • “When they first built the University of California at Irvine they just put the buildings in. They did not put any sidewalks; they just planted grass. The next year, they came back and put the sidewalks where the trails were in the grass.”

On careers and running a company:

  • “Opportunity is manufactured. If you make the opportunity, you’ll be first in position to take advantage of it.”
  • “Success isn’t guaranteed, but failure is certain if you aren’t truly emotionally invested in your work.”
  • “In order to succeed spectacularly, you must be ready to fail spectacularly.”
  • “I had moved out to California to work with Evan Williams, not with Google. When I wanted to get the job at Blogger, I’d visualize myself working there.”
  • “Graphic design is an excellent preparation for any profession because it teaches you that for any one problem, there are infinite potential solutions.”
  • “If you have a list of people you don’t want to lose at any cost, don’t wait until they quit to offer them more money and more stock options.”
  • “If you want the ice to melt faster, you break it up to expose a greater surface area to the warmer air than would be exposed if you left the ice in a solid block. The same is true if you’re trying to effect more positive change. Theoretically you should start multiple successful companies and then leave them to smart people to run.”

On building products:

  • “If you don’t love what you’re building, if you’re not an avid user yourself, then you will most likely fail even if you’re doing everything else right.”
  • “Limiting my options gave me a place to start. Embrace your constraints. They make you better.”
  • “Making a feature optional is like throwing it into the junk drawer. Instead, it’s our responsibility to decide what makes the most sense.”
  • “Phones are the hyperlinks of humanity.”

Overall, it’s an easy read. You’ll enjoy it if you’re interested in learning about Twitter’s early days, also check out Hatching Twitter for more detailed coverage.

May 18, 2014

Benim Adım Kırmızı


Romanda anlatılanlar kadar, kullanılan dil ve üslup da keyif verdiği için Türkiye’deyken anlatımından zevk alabileceğim Türkçe bir roman arayışına giriştim. Masumiyet Müzesi‘nden çokça memnun kaldığım için havaalanından Orhan Pamuk’un “Benim Adım Kırmızı” kitabını alarak ayrıldım.

İnsanların kitapları ilk satırlarını okuyarak satın almaya karar verdiğine olan inancından mıdır bilinmez, Orhan Pamuk’un giriş cümlelerine özel bir dikkat gösterdiğini düşünürüm. Benim Adım Kırmızı da, “Şimdi bir ölüyüm ben, bir ceset, bir kuyunun dibinde.” cümlesiyle başlıyor. Detaylı tasvirler ve uzun anlatımlar barındıran 500 sayfalık bu kitap kolay okunuyor diyemem ama hikayedeki merak öğesi insanın heyecanını korumaya yetiyor ve hızlıca bitirilmesine yardımcı oluyor.

Mabel Matiz’in “Sultan Süleyman” şarkısı eşliğinde okuduğum bu tarihi polisiye romanda ilk dikkatimi çeken kullanılan anlatım tekniği oldu. Her bölüm başka bir karakterin ağzından anlatılıyor, bazen iki karakter arasında yaşanan olay arka arkaya ikisinin gözünden de gösteriliyor. Bununla yetinmeyen Orhan Pamuk, bir atı, ağacı, parayı, kırmızı rengini, ölümü veya şeytanı da kitabında konuşturuyor. Romanında bu anlatım tekniğini kullanmasını Orhan Pamuk’un fark yaratmak istemesi, belki de bir romancı olarak kendisine bir zorluk yaratarak meydan okuması olarak düşündüm. Orhan Pamuk’un muazzam hayal gücünü ve romantik bakış açısını bir kenara bırakırsak, en sevdiğim özelliği kitaplarını kurgularken bir mühendis yaklaşımı sergilemesi, hiçbirşeyin tesadüf olmaması: “Sanata değil, matematiğe, zeka oyunlarına değer veren kalabalık bir mühendis ailesinde yetiştim…Mimarlık kitaplarını okuyarak (mimarlık eğitimi aldığım için, zevkle yaptığım birşey), ocağın, kuyunun yerini, ikinci katın planını, odaların evin içinde yerleşimini de zevkle hayal ettim ve Şeküre’nin babası ve çocuklarıyla yaşadığı evin planını daha romanın başındayken dikkatle çizdim.. Tarihi romanda birinci tekil şahıs doğrudan bir gerçeklik duygusu vererek, romancının okurda yaratmak istediği “orada,o mekanda, o günde” olduğu yanılsamasına yardım eder” diyerek açıklıyor bu seçimini…

4 yıl boyunca araştırma yaparak yazdığı bu roman da diğerleri gibi yazarın hayatından izler taşıyor. Şeküre aynı zamanda annesinin adı, Şeküre’nin oğullarının Orhan ve Şevket olması da tesadüf değil, çünkü Orhan Pamuk’un kardeşi Şevket Pamuk. “Babasız geçen aile hayatımızın mahrem ayrıntılarını romanıma olduğu gibi taşıdım. Sık sık ortalıktan yok olan babam, romanda olduğu gibi İranlılarla savaşa değil, Paris’e egzistansiyalist kahvelerine şiir yazmaya gider, bizler de hep onun dönüşünü beklerdik.” diyor. Bu yüzden annesi Şeküre’nin ağzından anlatılan son bölüm, “Her zaman asabi, huysuz ve mutsuzdur ve sevmediklerine haksızlık etmekten hiç korkmaz. Bu yüzden Kara’yı olduğundan şaşkın, hayatlarımızı olduğundan zor, Şevket’i kötü ve beni olduğumdan güzel ve edepsiz anlatmışsa sakın inanmayın Orhan’a. Çünkü hikayesi güzel olsun da inanalım diye kıvırmayacağı yalan yoktur.” diye bitiyor.

1591 yılında İstanbul’da karlı kış günlerinde geçen kitabın geneline masalsı bir hava hakim. Kitabın en sevdiğim kısmı Elif, Be, Cim diye Leylek, Zeytin ve Kelebek lakaplı karakterler tarafından anlatılan, nakkaşlık üzerine masallar oldu. Orhan Pamuk’un romanlarındaki kadın-erkek ilişkilerinin takıntılı aşklar, yıllar süren bekleyişler içermesi, karakterlerin birkaç kişi arasında gelgitler yaşaması “mutlu aşk yoktur” dedirtiyor. Osmanlı İmparatorluğunun duraklama döneminde geçen öykü, Batı’da Frenk ressamların perspektif tekniği ile herhangi bir mana veya hikayeden yoksun olarak yaptıkları resimler ile Doğu’lu nakkaşların bu değişimden dolayı yaşadıkları iç çatışmalarını yansıtıyor. İslamiyet inancına göre üslubu küçümseyen, bir nakkaşın üslup sahibi olmasını veya imza atmasını yadsıyan bakış açısını anlatıyor. Uzun yıllar çıraklık gerektiren, hüner, özveri isteyen, mistik bir yönü olan nakkaşlık ile ilgili insanda saygı uyandıran bu kitabı, kendi mesleğimle parallellikler bulduğum için mi bu kadar sevdim acaba?

Kitaptan sevdiğim alıntılar şöyle:

  • “Minareli birinci hikaye, nakkaşın hüneri ne olursa olsun kusursuz resmi yapanın zaman olduğunu gösterir. Haremli, kitaplı ikinci hikaye, zamanın dışına çıkmanın tek yolunun nakış ve hüner olduğunu gösterir.”
  • “Nakkaşları teşhis etmek için kullanılan bu usul “nedime usulü” diye bilinir. İşin püf noktası, resmin kalbinde yer almayan, önemsenmeyen ve hızla çizilen ve hep tekrarlanan ayrıntılar bulmaktır.”
  • “Nakşetmek hatırlamaktır… Bir zamanlar Allah dünyayı en eşşiz haliyle görmüş ve gördüğü şeyin güzelliğine inanarak onu kullarına bırakmıştı. Biz nakkaşların ve nakşı severek ona bakanların işi, Allah’ın görüp de bizlere bıraktığı bu harika manzarayı hatırlamaktı. Her kuşak nakkaşın en büyük ustaları, bütün hayatlarını koyup gözlerini kör edene kadar çalışarak, bir büyük gayret ve ilham ile Allah’ın görün dediği bu harika hayale ulaşmaya, onu nakşetmeye çalışıyorlardı… Birbirlerinin eserlerini hiç görmemelerine ve üstelik aralarında yüzlerce yıl olmasına rağmen, eski üstatların bir ağacı, bir kuşu, hamamda yıkananan bir şehzadeyle kederli bir genç kızın pencerede duruşunu, zaman zaman, bir mucize gibi birbirleriyle tıpatıp aynı çizmelerinin nedeni buydu.”
  • “Eski üstatlar bütün hayatlarını verdikleri hünerlerini, renklerini ve usullerini değiştirmeyi büyük vicdan meselesi yaparlardı. Şimdikiler gibi alemi bir gün Doğu’daki şahın, öteki gün Batı’daki hükümdarın gör dediği gibi görmeyi şerefsizlik sayarlardı.”
  • “Enişten yüzünden, her birini çocuğumdan daha çok aşkla sevdiğim, yirmi beş yıl üzerlerine titreyerek yetiştirdiğim usta nakkaşlarım da bana ve bizim bütün nakış gelenklerimize ihanet ettiler ve Padişahımız artık böyle istiyor diye Frenk üstatlarını hevesle taklide başladılar. Bizler, nakkaş milleti, önce bize iş veren Padişahımızın değil, hünerimiz ve sanatımızın kulu olursak Cennet’i hak ederiz.”
  • “Bir yaştan sonra, Behzat ile aynı rahleye otursa da nakkaş gördükleri yalnızca gözünü şenlendirir, ruhuna huzur ve heyecan verir, ama hünerini zenginleştirmez. Çünkü nakış gözle değil, elle yapılır ve el, değil Üstat Osman’ın yaşında, benim yaşımda bile çok zor öğrenir artık.”
  • “Kusurlarımı söyle. Hünerine rağmen nakış aşkı için değil, göze girmek için nakşettiğini söyledi. Nakşederken seni en sevindiren şey, resme bakanların alacağı zevki hayal etmekmiş. Oysa nakşetmenin kendi zevki için nakşedebilmeliymişsin.”
  • “Nakkaşın hüneri, hem şimdiki anın güzelliğine pürdikkat kesilip her şeyi bütün ayrıntılarıyla ciddiye almaya, hem de kendini fazlasıyla ciddiye alan bu alemle araya, bir adım geri çekilip bir aynaya bakar gibi, bir şakanın mesafe ve marifetini koymaya dayanır.”

Her roman ile Orhan Pamuk’u daha yakından tanırken, ona olan hayranlığım da ister istemez artıyor. Masalsı anlatımıyla insanı başka bir zamana ve mekana götüren yazar, arka planda dönemin sorunlarını ve İslam sanatının felsefesini anlatıyor. Bu kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.

May 14, 2014

<< Older Posts

sarp centel

Sarp is a software developer. He writes about technology, books and software.
social web
Burning Man 2014 @sarp
books i've read recently
Zero to One
Things A Little Bird Told Me
Benim Adım Kırmızı
The Hard Thing About Hard Things
Humans of New York
popular posts